Mieczysław Zembrzuski
Biografia
Mieczysław Zembrzuski urodził się 16 lutego 1927 roku w Rypinie. Szkołę powszechną ukończył w Toruniu, gdzie rozpoczął naukę w gimnazjum, którą przerwał wybuch II wojny światowej. W czasie wojny przebywał z rodzicami w Warszawie, gdzie za udział w tajnych kompletach został w 1941 roku więziony. Kolejne lata wojny spędził w Szczucinie i ponownie w Warszawie.
Po wojnie, w 1945 roku, wznowił naukę w liceum w Dąbrowie Tarnowskiej, a następnie uczył się w Legnicy. W 1947 roku rozpoczął studia na Politechnice Wrocławskiej. Już jako student, w 1951 roku, został młodszym asystentem w Katedrze Samochodów i Ciągników. W 1953 roku awansował na asystenta w Katedrze Pomiarów Maszyn. Po uzyskaniu doktoratu w 1961 roku pracował jako adiunkt w Katedrze Elementów Maszyn, a od 1963 roku w Katedrze Kotłów Parowych na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym. W 1970 roku habilitował się na podstawie rozprawy o spalaniu pojedynczych ziaren węgla.
Od 1971 roku kierował Zakładem Teorii Spalania, a później Zakładem Spalania i Detonacji. W latach 1981-1987 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Mechaniczno-Energetycznego. W 1979 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1980 - profesora zwyczajnego. Był członkiem Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk oraz Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego.
Specjalizował się w teorii spalania, publikując niemal 170 prac naukowych. Miał także patenty na konstrukcje specjalistycznej aparatury. Zmarł 15 września 1990 roku we Wrocławiu, gdzie został pochowany na Cmentarzu św. Wawrzyńca.